"دست خط فرشته ها"

فرشته ی بازیگوش، بعضی وقتها به جاهایی سر می زد که

پای هیچ فرشته ای به آنجا نرسیده بود. یک بار با کنجکاوی 

به شکم مادری رفت تا با بچه اش که هنوز به دنیا نیامده

بود، حرف بزند. با بچه صحبت کرد و حتی برایش آواز خواند،

با آن که می دانست صدای او را نمی شنود. بعد هم او را

برای لحظه ای ترک کرد و به بهشت برگشت.در گوشه ای

از بهشت، سنگ بزرگی بود که سرنوشت همه ی آدمها روی

آن نوشته شده بود. فرشته ی بازیگوش سرنوشت بچه را روی

سنگ پیدا کرد و خواند و دوباره به طرف پایین پرواز کرد.

به کنار بچه برگشت.می خواست سرنوشتش را برایش 

تعریف کند اما می دانست که بچه صدای او را نمی شنود.

فرشته ی بازیگوش همانجا نشست و به فکر فرو رفت.

سرانجام چاره ای پیدا کرد. بچه نمی توانست صدای او را

بشنود، اما بعدها وقتی به دنیا می آمد، می توانست

چیزی را که او نوشته بود بخواند. پس دستهای بچه را گرفت

و با نوک ِ انگشتش، روی کف ِدستهای او،سرنوشتش را

نوشت. دستهای بچه آنقدر نرم و لطیف بود که هر خطی که

فرشته می کشید، روی آن به جا می ماند. چیزی نگذشت

که کف ِ هر دو دست ِ بچه، پر از خط های کج و معوج و

شکسته شد، همان خطی که فرشته هابه وسیله ی آن

برای هم نامه می نویسند. فرشته ی بازیگوش خیالش

راحت شد.  حالا سرنوشت بچه برای همیشه کف دستهایش

نوشته شده بود و او وقتی به دنیا می آمد، می توانست

از سرنوشتش باخبر شود. فرشته ی بازیگوش با خوشحالی

گونه ی بچه را بوسید، از شکم مادر بیرون رفت و به طرف

بالا پر کشید. اما یک چیز را فراموش کرده بود، آدمها که

نمی توانستند دست خطِ فرشته ها را بخوانند. بعد از آن

هم حواسش را جمع نکرد. هر بچه ای که می خواست به

دنیا بیاید، کفِ دستش سرنوشتش را روی دستانش می

-نوشت. حالا خطِ فرشته ها کفِ دست همه دیده می شود، 

اما کسی نمی تواند آن را بخواند. فقط بعضی ها بلدند

خطِ فرشته ها  را بخوانند...

می کنم !! قلم من ترازویی که با وزنه ای به اندازۀ یک مژه سیاه رنگ ،

کوچکترین وزنه ها را وزن می کند یا کوچکترین روزنۀ امید را با

ذره بین نشان می دهد؟

اگر من نوشته هایم را نورانی کرده ام ، برای آن است که دیگری را به 

اعماق تاریکی فرو نبرم. این نور همه جا نشانۀ احترام به کسی است

که نوشته هایم را می خواند.

اشتباه من در آن نیست که خیلی در بارۀ عشق حرف می زنم؛ بلکه در

آن است که راجع به آن با روشی غیر دقیق سخن می گویم. زیرا فکر

می کنم هوش همیشه دنبال دوست داشتن چیزی است ، غایت هر

انسان ، یگانه شدن با آسمانی پر ستاره است.

برف چون هزاران کلمۀ عاشقانه است که نثار ما می شود . گل سرخ

سخنانی آتشین است که خاموش می شوند و آن کسی که موفق به

رازگشایی از آن ها می شود، باید دقتی سرگیجه آور داشته باشد.

من به جستجوی عشق تا جهنم می روم. شما می توانید درک کنید

که پیرامون این روشنایی چقدر باید تاریک باشد تا من شیفتۀ آبی

یک گل ادریسی شوم.

هنگامی که کودک بودم، دورو برم همه جا شب بود، اما از سیاهی

جهان گاه گاهی شعاعی از نور عبور می کرد برای این که در این

تاریکی فرو نروم. همچون دیوانه ای به آن می چسبیدم.

از ترس اینکه دیوانه شوم، نزدیک بود دیوانه شوم، چرا که در زندگی

من عناصری از قصه وجود داشت ... من مادربزرگی داشتم که از

خراش گل سرخ مرده بود .                    

می توانم به شما اطمینان دهم یک گلبرگ گل سرخ آنقدر محکم

است که از فرو رفتن کسی در تباهی جلوگیری کند.